29-10-09

Een ras apart...

 

Enkele vriendinnen van me zijn pas bevallen, anderen 'verlangen' naar de bevalling.

Dat begrijp ik niet...  hoe kun je daar nu naar verlangen?  OK, naar de geboorte van je kind kun je verlangen, maar toch niet naar de bevalling???  "'t Is een belevenis, 't is een uniek moment, 't lijkt op meditatie of een soort van trance..." Daar kan ik niet inkomen... 't lijkt mij gewoon een martelmoment! 

"Maar als je dan je kindje bij je hebt, dan ben je die pijn direct vergeten..."  Tsss.  Ik geloof daar dus de ballen van hé!  Is dat niet zo'n 'roze-wolk-praatje'?  Als je dat niet zegt, dan ben je geen goede moeder of zo?  Volgens mij zeggen die mama's dat omdat ze die kleine niet met een soort van schuldgevoel willen opzadelen.  Als je dat teveel zegt zou die kleine dat voelen of zo en er zich niet goed bij voelen... met allerhande ontwikkelingsstoornissen tot gevolg. (nee das nu mijn drang tot overdrijven die de bovenhand neemt! haha!)

Roze_wolk

Ik begrijp het niet... waarom kan of durft geneen mama de waarheid te spreken?  Waarom moeten ze dat verbloemen?  Zeg het dan gewoon zoals het is!

"Wacht maar, als je het zelf meemaakt zul je pas begrijpen wat we bedoelen..."  Tsss.

Moeders!  een ras apart, amai en ik moet lid worden van die bende?  Dat belooft!

09:55 Gepost door kat in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-10-09

Amai!

 

Gisteren kregen we een rondleiding in de materniteit en een hele uitleg over 'het kraambed'.  Die uitleg was wat saai gebracht, en precies een promotiecampagne voor borstvoeding.  Toch heb ik hier en daar wat dingen opgenomen die ik nog niet wist. 

Maar dan... die rondleiding!!!  Eerst bezochten we de arbeids-/verloskamers.  Nu ja, dat ziet eruit zoals je dat voorstelt hé, met van die beensteunen en zo'n groot 'tandartslicht' om diene kleine vanaf zijn eerste seconde in de spotlights te zetten! 

Toen we de verschillende kamers bezochten schilderde die vrouw (een vroedvrouw!!!) de papa's af als hulpeloze wezens met twee linkerhanden die enkel maar aanwezig zijn om de mama's hun maaltijden te verorberen... Amai, ik kon dat mens al niet echt af!  Maar het kwam erger. 

In die kamer deelde ze de 'laatste trend': Der zijn veel papa's die een bed aanvragen om hier te bijven slapen! + draai met de ogen!!!  Een lachsaldo ging als een mexican wave rond in de kamer en triomfantelijk nam zij die in ontvangst. Toen haar ogen de mijne kruisten kon ik het niet laten en ik keek naar haar met niet een begrijpende blik en lipte: "Das toch normaal".  Verveeld keek ze weg en nam naast mij nog wat 'lachen' in ontvangst. 

Dat versta ik toch niet van al die andere vrouwen!  Serieus!  Een geboorte is toch een heel intiem moment!  Een moment waar je als koppel zo naar uitgekeken hebt, het eerste moment dat 'je kleine individu'tje' tastbaar in je leven komt... en dan gaat de man naar huis??? Niets van.  Op zo'n moment wil je toch niet liever dan in de armen van je liefste liggen en naar je baby staren (of stel ik het mij hier allemaal te rooskleurig voor?)  Maar kom, die vroedvrouw vond dat precies een modegril, de opkomst van de 'watjes-papa's' of zoiets...

Wat later raapte ik al mijn moed bijéén (want ik had al de indruk dat ze mij niet zo tof vond) en vroeg haar hoe dat zat als je poliklinisch wil bevallen, moet je dat op voorhand zeggen of hoe zit dat dan?  Dat moest ik bespreken met mijn gynaecoloog.  Ik vertelde haar dat ik graag met een zelfstandig vroedvrouw zou werken (dan kan ik wat langer thuis blijven) en dat ik dan graag die vroedvrouw zou meebrengen naar het ziekenhuis, niet om mij te helpen bevallen (want van de verzekering mag dat niet) maar gewoon zodat ik iemand bij mij heb die der iets van kent en waar ik toch al iets of wat een band mee heb.  (ik weet het ik ben een schieter en een trunte, maar als ik dat zo kan oplossen waarom niet?)  "Ja, daar zullen de vroedvrouwen zich niet goed bij voelen!" , was haar antwoord.  "Jamaar, IK moet mij toch goed voelen tijdens mijn eigen bevalling!" Die ogen veranderden, op een gemaakt vriendelijk toontje zei ze: "Ah, ja natuurlijk" maar in haar ogen las ik: "Moet jij altijd zo speciaal doen?" 

Ik moet eerlijk zijn, ik heb er toch niet goed van geslapen.  Ik dacht dat iedereen over een bevalling dacht als zoals ikzelf, maar blijkbaar vinden veel vrouwen dat een bevalling 'bandwerk' moet zijn met niet al te veel emoties! 

Tja, als dat de norm is, dan wil ik graag 'de speciale' zijn!

  gewoonspeciaal

09:46 Gepost door kat in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-10-09

de top 10

 

Nee hoor, ik heb het niet over babynamen, maar over rare 'droomflitsen' die ik deze nacht te zien kreeg...

Het was precies een top 10 van hoe je het hardst kunt vallen met een baby in je armen...  Jawadde!  Die int zwembad, waarbij ik de baby nog in het water probeer te mikken, maar het kindje met zijn kopje tegen de boord 'kwakt' was toch het ergst! 

vallen-t11657

Haha, nu kan ik er al mee lachen, maar ik kwam toch in schuim en zweet wakker!

Dju toch!

 

10:30 Gepost door kat in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |